- Tamayo Rufino (1899-1991), meksykański malarz i grafik. W jego twórczości, czerpiącej zarówno z europejskiego modernizmu, jak i miejscowej sztuki z czasów
przedkolumbijskich, uwidacznia się wyraźne zerwanie z retoryką i obrazowością poprzedniego pokolenia meksykańskich naturalistów. Na jego obrazach (głównie sztalugowych)
cechujących się żywymi kolorami i wypełnionych tajemniczymi, półabstrakcyjnymi postaciami, zauważyć można silne wpływy kubizmu, ekspresjonizmu i surrealizmu, np. Women
Reaching for the Moon 1956 (Cleveland Museum of Art, Cleveland w stanie Ohio). W latach 1933-77 Tamayo namalował wiele znaczących malowideł ściennych oraz dziel na mniejszą
skalę. Wybrana przez niego tematyka - meksykański folklor, ludzie, fauna i flora - ujawnia jego miłość do ojczystego kraju, np. Watermelons 1968 (Rufino Tamayo Museum, Mexico
City). Do jego znaczących zleceń należało malowidło ścienne, Prometeusz 1958, w gmachu UNESCO w Paryżu.
- Tanguy Yves (1900-1955), malarz francuski, przedstawiciel surrealizmu. Od 1939 mieszkał w USA. Jego pomysłowe płótna przedstawiają półabstrakcyjne istoty na tle
jałowego krajobrazu. Pierwszą malarską inspiracją Tanguya była twórczość de Chirico, a w 1925 przyłączył się do ruchu surrealistycznego. Wkrótce stworzył swój charakterystyczny
styl z dziwacznymi, smukłymi formami, umieszczonymi na typowym dla surrealizmu pustkowiu.
- Tapies Antoni (1923- ), hiszpański malarz abstrakcjonista. Znany jest ze swych obrazów o bogatej fakturze, stworzonych przy zastosowaniu różnorodnych materiałów. W
dziełach takich jak Large Brown Triangle 1963 (Musée National d'Art Moderne, Centrum Pompidou w Paryżu), artysta używa monochromatycznych, ziemistych odcieni i złamanych
powierzchni - pokrytych graffiti lub kilkoma wyrytymi kreskami - aby wyrazić upływ czasu i ślady pozostawiane przez istoty ludzkie. Jest samoukiem; w latach 1945-46 zaczął malować
w stylu surrealistycznym, a w 1957 został współzałożycielem grupy El Paso. Swe obrazy z końca lat 50. i początku lat 60. pokrywał grubymi warstwami smoły, bitumu, piasku i gliny
oraz materiałami odpadowymi, takimi jak drut, papier, sznurek, słoma i szmaty. W swej późniejszej twórczości, przymocowywał do obrazów rzeczywiste przedmioty, np. lustra i odzież,
oraz konstruował instalacje z mebli, np. Wardrobe 1973 (Fundacio Antoni Tapies, Barcelona).
- Taranczewski Wacław, ur. 1903 zm. 1987. Malarz. Członek ugrupowania Pryzmat. Od 1947 prof. ASP w Krakowie. Twórczość malarską T. cechują wysokie umiejętności
kolorystyczne, tendencja do monumentalizowania formy i dekoracyjność. Martwe natury i wnętrza budowane płaszczyznami koloru (Martwa natura ze skrzypcami na zielonym tle
1933-34, Martwa natura z błękitną wazą na tle dywanu 1938, Akt z zieloną zasłoną 1937-38), często powtarzają się w in. wersjach tematu, np. Koncert w atelier, Martwa natura ze
świątkiem, Martwa natura z klatką (1962). T. ma spory dorobek w dziedzinie polichromii (m.in. w kościołach NMP i św. Marcina w Poznaniu) i witrażu (w katedrze warszawskiej).
- Tatlin Władimir Jewgrapowicz (1885-1953), malarz rosyjski. Był współtwórcą konstruktywizmu. Po zetknięciu się z kubizmem w Paryżu, w 1913, stworzył swe pierwsze
dzieła konstruktywistyczne, wykorzystując surowce, takie jak cyna, szkło, gips i drewno, w celu stworzenia abstrakcyjnych rzeźb, które zawieszał w powietrzu. W latach 1933-52
pracował jako scenograf. Jego projekt pomnika Trzeciej międzynarodówki, choć nie został zrealizowany, stał się symbolem stylu konstruktywistycznego: duża, ażurowa, skręcona
spiralnie wieża ze szkła i malowanej stali, z geometrycznymi kształtami obracającymi się w jej centralnej części.
- Teniers David Młodszy (David II, 1610-1690), malarz flamandzki, został nadwornym malarzem arcyksięcia Leopolda Wilhelma, gubernatora Niderlandów, w Brukseli. Malował
zabawne, pełne życia, sceny z życia chłopów, pozostając pod wpływem inspiracji sztuką Brouwera. Jako kustosz kolekcji sztuki arcyksięcia, wykonał wiele kopii obrazów oraz stworzył
zbiór rycin, Theatrum Pictorium"
- Teofan Grek (ok.1330-1405), malarz bizantyjski, tworzący w Rosji. Wywarł wpływ na malarstwo w Nowogrodzie, gdzie w 1378 namalował freski w cerkwi Spasa Preobrażenija.
Pracował również w Moskwie z Andriejem Rublowem. Inny Teofan, żyjący później (w XVI w.), był jednym z wiodących malarzy bizantyjskiej szkoły kreteńskiej, która rozwijała się
wspaniale w klasztorach na Krecie od początku XIV w.
- Terborch Gerard (1617-1681), malarz holenderski. Malował niewielkie portrety i sceny rodzajowe, przedstawiające głównie wypoczywających żołnierzy oraz zamożne rodziny
w swych domach. Wiele podróżował po Europie. Jego obraz Peace of Münster 1848 (National Gallery, Londyn) jest oficjalnym portretem zbiorowym.
- Terbrugghen Hendrick (1588-1629), malarz holenderski. Był, obok Honthorsta, jednym z czołowych przedstawicieli Szkoły Utrechckiej. Około 1604 przebywał w Rzymie; był
jednym z pierwszych malarzy z północy kontynentu, którzy zostali zainspirowani twórczością Caravaggia. Malował obrazy religijne i sceny rodzajowe.
- Tiepolo Giovanni Battista (Giambattista) (1696-1770), malarz włoski. Był jednym z pierwszych przedstawicieli włoskiego rokoka; w latach 1762-70 stworzył monumentalne
rokokowe malowidła dekoracyjne w pałacach północno-wschodnich Włoch, południowo-zachodnich Niemiec oraz Madrytu. Tworzył w stylu pełnym lekkości, używając jasnych, ciepłych
barw i wspaniale operując iluzją. Tiepolo malował obrazy religijne, a także, przede wszystkim, historyczne i alegoryczne, np. sceny z życia Kleopatry, 1745 (Palazzo Labia, Wenecja)
oraz z życia Fryderyka I Barbarossy, 1757 (Kaisersaal, pałac w Würzburgu). Do licznych pomocników Tiepoli należeli jego synowie. Uczył się pod kierunkiem pomniejszego malarza,
Gregorio Lazzariniego, jednak źródeł jego lekkiego i fantazyjnego stylu rokokowego szukać można w twórczości Sabastiana Ricci. Pozostając również pod wpływem Crespiego i
Piazzetty, zauważalnym w jego wczesnych dziełach, takich jak Sacrifice of Isaac, ok. 1715-16 (Wenecja, Ospedaletto) czy malowidła w kościele Scalzi, stosował typowe dla nich, ciemne
efekty światłocienia aby uzyskać świetlisty, eteryczny nastrój. Rywalizował pod tym względem z Veronesem, którego twórczość skłoniła go również do pokrywania wielkich powierzchni
ściennych okazałymi efektami architektonicznymi oraz grupami postaci odzianych w pełne przepychu szaty. Do 1750 pokrył malowidłami ściany i sufity wielu willi i pałaców w Wenecji
oraz w innych miejscowościach północnych Włoch, wykazując się przy tym niezwykłym kunsztem i stosując oryginalne, sobie tylko właściwe barwy oraz technikę nakładania farby.
Jego największe osiągnięcie stanowi cykl Antoniusz i Kleopatra (Palazzo Labia). Udekorowanie Villi San Sebastiano w Malmaranie pod Wenecją, w 1737, scenami z Iliady, Orlando
Furioso i Jeruzalem wyzwolonej, stanowi inne z jego słynnych dzieł we Włoszech. W latach 1751-53 przebywał w Würzburgu, pracując nad malowidłami dekoracyjnymi w pałacu
arcybiskupim, w czym pomagali mu synowie, Giovanii Domenico i Lorenzo. W 1755 został wybrany przewodniczącym Akademii Weneckiej, a w 1762 Karol III zaprosił go do Hiszpanii,
gdzie wykonał dekorację w Palacio Real i namalował obrazy ołtarzowe dla kościoła San Pasquale w Aranjuez. Ich miejsce zajęły później obrazy Mengsa, konkurenta Tiepoli i jego
przeciwnika pod względem stylu. Wyjątkowym kunsztem charakteryzują się również rysunki Tiepoli (których znakomite przykłady zobaczyć można w londyńskim Victoria and Albert
Museum). W 1719 Tiepoli ożenił się z siostrą Francesco Guardiego. Spośród jego dwóch synów, znakomitszym artystą był Giovanni Domenico (1727-1802). Jako malarz pomagał on
ojcu i naśladował jego twórczość, a w późniejszych latach namalował kilka oryginalnych, satyrycznych scen przedstawiających komedię włoską oraz życie w Wenecji. Podobnie jak
ojciec, cechował się lekkością stylu i talentem rysowniczym.
- Tiffany Louis Comfort (1848-1933), amerykański malarz i projektant szkła. Był synem Charlesa Louisa Tiffany'ego, założyciela Tiffany and Company - nowojorskiej firmy
jubilerskiej. W 1881 założył swą własną firmę zdobniczą. W 1893 zaczął produkować artystyczne wyroby szklane, które były popularne a latach 20., a następnie cieszyły się kolejną
falą popularności, począwszy od lat 50. Wytwarzał okna witrażowe, opalizujące szkło Favrile (od łacińskiego faber - mistrz rzemiosła) oraz abażury w stylu Art Nouveau. Używał szkła
zawierającego tlenki żelaza i innych pierwiastków, aby uzyskać bogatą kolorystykę.
- Tintoretto właśc. Jacopo Robusti (1518-1594), malarz włoski. Przydomek artysty pochodził od zawodu jego ojca, który był farbiarzem (po włosku - tintore). Tworzył w Wenecji.
Jego dramatyczne malowidła religijne są widowiskowo rozświetlone i pełne ruchu, czego przykład stanowią ogromne płótna ukazujące życie Chrystusa i jego Matki w Scuola di San
Rocco w Wenecji, 1564-88. Był uczniem Tycjana i miłośnikiem twórczości Michała Anioła. Jego udana kariera artystyczna rozpoczęła się obrazem Miracle of St Mark Rescuing a
Slave 1548 (Accademia, Wenecja). W Scuola di San Rocco stworzył sekwencję scen bohaterskich, charakteryzujących się śmiałością gestów, skróconą perspektywą, ulotną
migotliwością, nieziemskimi efektami świetlnymi oraz dramatycznym zniekształceniem przestrzeni. Namalował również płótna dla Pałacu Doży. Wydaje się, że poza jednym wyjazdem
do Mantui, nigdy nie opuszczał Wenecji, gdzie jego niestrudzona praca zaowocowała wieloma obrazami religijnymi i portretami oraz pewną liczbą dzieł alegorycznych i mitologicznych.
Należą do nich: wspaniały obraz Miracle of St Mark, malowidła dekoracyjne w Scuola di San Rocco (m.in. ogromne dzieła, Christ before Pilate i Ostatnia Wieczerza), 1560, a także
potężny Raj w Pałacu Doży, 1590. W owych wielkich dziełach uwidacznia się niezawodna wyobraźnia artysty; doskonale skomponowane, wspaniale dramatyczne wyczucie ruchu,
przestrzeni i światła; oraz znakomite zastosowanie barwy. Obserwowane przez niego efekty (które wykorzystywał w swych kompozycjach malarskich), uzyskiwane przez skupienie
światła na woskowych modelach zgromadzonych w pudełku, wywarły znaczący wpływ na twórczość późniejszych malarzy. Oryginalność jego malarstwa portretowego docenić można na
przykładzie Doży Mocenigo (Wenecja, Accademia), Autoportretu (Luwr, Paryż) oraz Portretu Vincenza Morisiniego (National Gallery, Londyn). Oprócz jego dekoracyjnych malowideł
religijnych, arcydzieła stanowią również takie obrazy jak: Suzanna and the Elders (Wiedeń), St George and the Dragon, emanujący wrażeniem szybkiego ruchu (National Gallery,
Londyn) oraz Origin of the Milky Way, jedna z najpiękniejszych alegorii malarskich. Malowidła w Scuola di San Rocco stały się inspiracją dla słynnego panegiryku autorstwa
Ruskina, który w The Stones of Venice i innych utworach, uczynił wiele dla ocalenia sławy Tintoretta od zapomnienia. Jego twórczość uznać można za podstawę twórczości El Greca.
Syn artysty, Domenico, był jego asystentem podczas powstawania późniejszych dzieł oraz przejął jego warsztat, w którym szkolił się również inny syn Tintoretta, Marco i jego córka,
Marietta.
- Tissot James (Joseph Jacques) (1836-1902), malarz francuski. Podczas dziesięcioletniego pobytu w Anglii sportretował szczegółowo wiktoriańską elitę społeczną, np. na
obrazie Ball on Shipboard 1874 (Tate Gallery, Londyn). W latach 80. XIX w. przebywał w Palestynie. Znaczny podziw budziły jego dzieła religijne.
- Tomaszewski Henryk, ur. 1914. Grafik. Od 1952 prof. ASP w Warszawie. Jeden z twórców nowoczesnego plakatu pol. Zajmuje się grafiką użytkową, gł. plakatem, początkowo
o formach malarskich, następnie o uproszczonych formach graficznych (Wystawa rzeźb Henry Mooore'a 1959, Hamlet 1962, Hadrian VII 1969, Theatrum Andrzeja Stopki, 1985),
grafiką książkową (J. Brzechwa, Kaczka dziwaczka 1953), rysunkiem satyrycznym, wystawiennictwem (projekt wnętrza pawilonu przem. na Wystawie Świat. w Nowym Jorku 1939, z
W. Sowickim), scenografią (S. Mrożek, Strip-tease, Teatr Ateneum 1964).
- Topolski Feliks, ur. 1907 zm. 1989. Malarz, rysownik, tworzący w Wlk. Brytanii. Członek Loży Wolnomalarskiej, od 1935 w Londynie, w czasie wojny korespondent na
frontach Europy, Afryki i Azjii - cykl rysunków. Od 1953 wydawał rysunkową kronikę obyczajów ang. Topolski's Chronicle. Zajmował się także ilustracją książkową i scenografią
oraz malarstwem, gł. portrety, akty. Wydał albumy: Britain in War 1941, Russia in War 1942, Three Continents 1945. ";1907;1989;"Polska"
350;"Torres";"Garcia Joaquin (1874-1949), malarz urugwajski. Od 1926 mieszkał w Paryżu, znajdując się pod wpływem twórczości Mondriana i innych paryskich artystów. Po
pobycie w Madrycie w 1932, zaczął czerpać inspirację z ceramiki artystycznej Inków i ludów kultury Nazca. Jego dojrzały styl opiera się na wzorze krzyżujących się linii,
wywiedzionym z estetycznych proporcji przekroju złota.
- Toulouse Lautrec Henri Marie Raymond de (1864-1901), malarz francuski, związany z impresjonizmem. Działał w Paryżu, gdzie malował tancerki i prostytutki. Jego styl
charakteryzował się silnymi barwami, śmiałą kompozycją i doskonałą techniką. Od 1891 wielkie sukcesy święciły jego plakaty litograficzne, starannie wykonane, jednak zachowujące
spontaniczny charakter szkiców. Jego późniejsza twórczość miała okazać się niezwykle istotna dla rozwoju sztuki plakatowej. W wieku 18 lat uczył się w pracowni Bonnata, a
następnie Cormona, jednak w 1884 zrezygnował z kształcenia się akademickiego i otworzył własne studio przy rue Tourlaque, w którym pozostał przez 13 lat. Główna aktywność
twórcza Toulouse-Lautreca przypadła na dekadę 1885-95, kiedy jego życie toczyło się wokół dzielnicy Montmarte. Obcując swobodnie z ludźmi z wszelkich grup społecznych i czując
się swojsko w domach rozrywki i rozpusty, rysował i obserwował w kawiarniach, kabaretach i maisons closes, tworząc wspaniały obraz tzw. ""nocnej cywilizacji"". Pośród malowanych
przez niego postaci znaleźli się: Yvette Gulibert, La Goulue, Valentin, Czekoladka - tancerka murzyńska i Jane Arvil. Choć cechował się niezależnym spojrzeniem na świat, sam
oddawał się wybrykom i nadużyciom charakterystycznym dla lat 90. XIX stulecia. W rezultacie podupadł na zdrowiu i w 1899 trafił do sanatorium. Tam narysował i namalował z pamięci
cykl Au Cirque. W 1901, czując zbliżający się koniec, zamieszkał z matką w rodzinnym dworze, gdzie zmarł w wieku 37 lat. Fascynowała go twórczość Degasa, czerpał również nieco z
obrazów Foraina i znakomicie dostosował do własnych celów kompozycję i technikę grafiki japońskiej, w swej barwnej litografii, której klasyczne przykłady stanowią plakaty dla
Moulin Rouge. Wydaje się, że zwykła olejna technika malarska nie odpowiadała mu; nie interesowało go też ani światło, ani forma jako taka, lecz intensywność nastroju i ekspresji, w
której osiągnął niezrównane mistrzostwo.
- Tour Georges de La (1593-1652), malarz francuski. Działał w Lotaryngii, a jego patronem był książę Lotaryngii Richelieu, a także prawdopodobnie Ludwik XIII. Wiele z
obrazów La Toura rozjaśnia tylko jedno źródło światła, co tworzy efekt głębokiego kontrastu między światłem i cieniem, jak np. w obrazie Józef Cieśla ok.1645 (Luwr, Paryż). Zakres
tematyczny jego malarstwa rozciąga się od obrazów religijnych po domowe sceny rodzajowe. Pomimo sławy za życia, przez długi czas La Tour był zapomnianym mistrzem. Dopiero w XX
wieku uznany został za jednego z największych malarzy francuskich XVII wieku. Sporo z jego prac było niepodpisanych, dlatego też wielu dwudziestowiecznych uczonych spierało się o
ich pochodzenie. Nic nie wiadomo na temat wykształcenia malarza. Jego dzieła wskazują na znajomość prac holenderskich z charakterystycznym motywem zapalonej świecy, np.
obrazów G. Honthorsta. La Tour prawdopodobnie był również we Włoszech. Styl Caravaggia oraz niderlandzka szkoła oświetlania scen sztucznym światłem nabierają w obrazach La
Toura uroczystego i prostego piękna, czego sławnym przykładem jest obraz Narodziny (Musée de Rennes). Do arcydzieł malarza należą również wczesna praca Kataryniarz (Nantes)
oraz Święty Sebastian opłakiwany przez świętą Irenę (Berlin).
- Turner Joseph Mallord William (1775-1851), angielski malarz pejzażysta. Był jednym z najoryginalniejszych artystów swoich czasów. Wiele podróżował po Europie, a jego
pejzaże nabierały coraz bardziej romantycznego charakteru; często cechowały się przeobrażoną skalą i zalane były wspaniałym, przymglonym światłem. Wiele późniejszych dzieł
Turnera stanowi zapowiedź impresjonizmu, np. Rain, Steam and Speed 1844 (National Gallery, Londyn). Niezwykle wcześnie ujawnił swój talent i już w 1789 dostał się do Royal
Academy. W 1792 udał się na pierwszą spośród szeregu swych podróży po Europie; zaowocowała ona licznymi, zachowanymi do dziś, szkicami akwarelowymi. Na jego pierwszych
obrazach olejnych dostrzec można wpływy holenderskie, jednak jeszcze przed rozpoczęciem XIX stulecia zaczął malować pejzaże w ""wizjonerskim stylu"", czerpiącym ze stylu
Claude'a Lorraina i Richarda Wilsona. Wiele spośród jego najbardziej dramatycznych dzieł osadzonych jest w Europie lub na morzu, np. Shipwreck 1805, Hannibal przekraczający
Alpy 1812 (oba w Tate Gallery, Londyn) oraz Statek niewolników 1839 (Museum of Fine Arts, Boston, Massachusetts). Turner udoskonalił swe zastosowanie barwy pod wpływem
podróży do Włoch (1819, 1828, 1835, 1840), zaczął też posługiwać się coraz bardziej dowolną techniką malarską. Na początku swej kariery był zachęcany do malowania przez
portrecistę Thomasa Lawrence'a i innych artystów, jednak nie zyskał uznania i zaczął wieść życie samotnika. Później został przychylnie oceniony przez krytyka, Johna Ruskina, w
jego książce Modern Painters 1843. Turner zajmował się również tematyką literacką i mitologiczną, np. Ulysses Deriding Polyphemus 1829 (Tate Gallery). Swe ostatnie lata spędził w
Chelsea, wiodąc pustelnicze życie pod przybranym nazwiskiem. Tam też zmarł, pozostawiając narodowi ponad 300 obrazów, 20 000 akwareli i 19 000 rysunków. W 1987 otwarto nowe
skrzydło Tate Gallery - Clore Gallery; zgodnie z ostatnią wolą Turnera wystawiono tam kolekcję jego dzieł, które podarował narodowi.
- Tycjan właściwie Tiziano Vecellio (ok.1487-1576), malarz włoski. Tworzył w Wenecji; był jednym z największych malarzy dojrzałego renesansu. W 1533 został nadwornym
malarzem Karola V, świętego cesarza Rzymu, którego syn, król hiszpański Filip II, został późnej jego mecenasem. Twórczość Tycjana charakteryzuje się bogatą kolorystyką i
pomysłową kompozycją. Namalował liczne portrety, malowidła religijne i sceny mitologiczne, m.in. Bachusa i Ariadnę 1520-23 (National Gallery, Londyn), Wenus i Adonisa 1554
(Prado, Madryt) oraz Piétę ok.1575 (Accademia, Wenecja). Urodził się w górzystym rejonie Alp Weneckich (z którego, jak się wydaje, czerpał często tło swych pejzaży). Jako
dziewięcioletni chłopiec został terminatorem u weneckich twórców mozaik (Zuccatich), a następnie uczniem Giovanniego Belliniego i Giorgiona, z którym później pracował.
Przypuszczalnie w latach 1507-08 współpracowali oni nad malowidłem dekoracyjnym w zniszczonym obecnie Fondaco de'Tedeschi. Wydaje się, że Tycjan dokończył obrazy,
pozostawione przez Giorgiona w stanie nieukończonym w momencie jego śmierci w 1510 (np. Koncert, Galeria Pitti). Wychodząc od zmysłowych i poetyckich sugestii Giorgiona, Tycjan
wykształcił wkrótce swój własny styl. Do jego najsłynniejszych wczesnych dzieł należą: tzw. Miłość niebiańska i miłość ziemska (Rzym, Borghese), L'Homme au Gant (Luwr), Christ
and the Tribute Money (Drezno) oraz Flora (Uffizi). Mniej więcej od 1518, jego siły twórcze i europejska sława rosły stopniowo i nieprzerwanie. Arcydzieło Bachus i Ariadna powstało w
1522; do tego samego okresu twórczego Tycjana należą wspaniałe dzieła religijne: Wniebowzięcie (Kościół Frari, Wenecja) oraz Złożenie do grobu (Luwr). W 1533 został
przedstawiony cesarzowi Karolowi V, który pozował mu do portretu. Podziw, jakim darzyli Tycjana Karol V i jego następca, Filip II, wyjaśnia obecność tak licznych arcydzieł artysty
wśród cesarskich zbiorów muzeum Prado w Madrycie. Tycjan był wówczas malarzem o międzynarodowej sławie, a władcy konkurowali między sobą o jego ""poetyckie kompozycje"",
czy też ""poezje"" (jak nazywał swe sceny mitologiczne, wypełnione okazałymi nagimi postaciami) oraz o jego portrety. Tworzył w licznych ośrodkach: w Wenecji, gdzie w 1537
namalował Bitwę pod Cadore (obraz ten spłonął podczas pożaru w 1577); w Mediolanie, gdzie przebywał z cesarzem w 1541; w Rzymie, w 1545, na zaproszenie papieża; oraz w
Augsburgu, 1548, gdzie namalował portret króla hiszpańskiego, Filipa. Odtąd malował już głównie w Wencecji; jesień jego twórczości zaowocowała dziełami emanującymi głębokim
uczuciem i odznaczającymi się znakomicie udoskonaloną techniką malarską. Jego metoda była złożona i przemyślana. Na jednolity podkład o barwie czerwonej ziemi nakładał
chłodniejsze odcienie, stosując tu i ówdzie warstewkę lub glazurę o przejrzystej barwie; czasami artysta łagodził ów efekt przy pomocy palca raczej niż pędzla, delikatnymi dotknięciami
dodając dziełu wyrazistości. W ten sposób uzyskiwał niezrównaną głębię barwy i wrażenie bogatej faktury. Złamane bogactwo barwy i zaabsorbowanie efektami świetlnymi,
charakterystyczne dla jego stylu pod koniec życia, nazwać by można ""impresjonistycznymi"".