- Dadd Richard (1817-1886), malarz angielski. W 1843 zamordował swojego ojca i został skazany na umieszczenie w zakładzie dla obłąkanych. Nie przestał jednak malować i
tworzył precyzyjne, szczegółowe obrazy o tematyce fantastycznej i zaczerpniętej z baśni, takie jak np. The Fairy Feller's Master Stroke 1855-64 (obraz znajduje się w Tate Gallery w
Londynie).
- Dahl Johann Christian Clausen (1788-1857), norweski pejzażysta malujący w stylu romantycznym. Kształcił się w Kopenhadze, lecz od 1818 działał głównie w Dreźnie. Był
pierwszym wielkim malarzem norweskiego pejzażu. Jego styl przypomina malarstwo Holendra Jacoba van Ruisdaela.
- Dali Salvador Felippe Jacinto (1904-1989), hiszpański malarz i projektant. W 1929 przyłączył się do ruchu surrealistów i wkrótce stał się znany ze swojej widowiskowej
ekstrawagancji. Zainspirowany teorią psychoanalizy Sigmunda Freuda, stworzył zestaw poruszających, będących owocem halucynacji wizji - zniekształconych postaci ludzkich,
kieszonkowych zegarków o pofałdowanej powierzchni, płonących żyraf - w perfekcyjnie wykonanych dziełach, które nazywał ""malowanymi ręcznie fotografiami snów"". Typowy dla
jego twórczości jest obraz Trwałość pamięci 1931 (Museum of Modern Art, Nowy Jork). Pod koniec lat 30. tworzył w stylu bardziej konwencjonalnym, co w połączeniu z jego wyraźnymi
sympatiami faszystowskimi doprowadziło do usunięcia go z ruchu surrealistów w 1938. Tworzył także kompozycje religijne, które malował w bardziej tradycyjnym, choć wciąż bardzo
twórczym i mocno zindywidualizowanym stylu, np. Ukrzyżowanie 1951 (Glasgow Art School). Malował również portrety swojej żony, Gali. Dali urodził się w pobliżu Barcelony.
Początkowo znajdował się pod wpływem włoskich futurystów. Wymienia się go również jako współtwórcę surrealistycznego filmu Luisa Bunuela Pies andaluzyjski 1928, choć jego
udział w tym filmie uważa się raczej za podporządkowany reżyserowi. Porzucił film po współpracy nad scenariuszem do Złotego wieku 1930 Bunuela. Zajmował się także
projektowaniem kostiumów baletowych, scenografii, biżuterii i mebli. Napisał książki autobiograficzne: La vie secréte de Salvador Dali 1942 oraz Dziennik geniusza 1966. Został
pochowany pod kryształową kopułą w muzeum jego prac w Figueras na Costa Brava w Hiszpanii.
- Daumier HonoréVictorin (1808-1879), francuski malarz i grafik. Jego pełne dramatyzmu i satyry żarty rysunkowe stanowiły drobiazgowy portret społeczności Paryża.
Stworzył ponad 4000 litografii oraz wymownych, ironicznych obrazów olejnych, które powstawały głównie po 1860 i były niezbyt cenione za życia artysty. Daumier rysował dla ""La
Caricature"", ""Charivari"" i innych czasopism. Stworzył szereg fikcyjnych stereotypów współczesnych postaci. Za atak na króla Ludwika Filipa trafił do więzienia. Jego obrazy
ukazują biegłość techniczną; cechuje je monochromatyczna paleta. Tworzył również rzeźby na podstawie narysowanych przez siebie karykatur, np. statuetka z brązu Ratapoil ok. 1850
(Luwr, Paryż). - Anarchia w twojej głowie to początek wyzwolenia. Dezerter
- David Gerard (ok. 1450-ok. 1523), malarz niderlandzki. Działał głównie w Brugii (od ok. 1484). Jego styl przypomina malarstwo Rogiera van der Weydena, lecz ulegał również
modnym wówczas w Antwerpii wpływom ornamentyki włoskiej. Charakterystycznym przykładem jego twórczości jest Wesele w Kanie Galilejskiej ok. 1503 (Luwr, Paryż). Do innych
znanych dzieł Davida należą Chrzest Chrystusa (Brugia) oraz panele wykonane na zamówienie władz Brugii do wystroju Sali Sprawiedliwości; przedstawiają one sceny aresztowania i
ukarania skorumpowanego sędziego Sisamnesa (Brugia, Musée Communal). Przypisuje mu się również autorstwo szeregu miniatur.
- David Jacques-Louis (1748-1825), francuski malarz neoklasyczny. Aktywnie wspierał republikę i nieoficjalnie uważany był za jej malarza podczas rewolucji francuskiej. W
latach 1794-95 przebywał w więzieniu. W Śmierci Marata 1793 (Musées Royaux, Bruksela) morderstwo na tle politycznym przedstawił jako klasyczną tragedię. W późniejszym
okresie poświęcił swoje malarstwo nowo powstałemu cesarstwu, co widoczne jest w pełnym rozmachu dziele Koronacja Napoleona 1805-07 (Luwr, Paryż). Po upadku Napoleona David
został wygnany przez Burbonów i osiadł w Brukseli. Do najznakomitszych jego dzieł należy Uprowadzenie Sabinek 1799 (Luwr, Paryż) oraz Madame Récamier 1800 (Luwr, Paryż).
- Davis Stuart (1894-1964), amerykański malarz abstrakcjonista. Wiele z jego prac wykazuje wpływy inspiracji jazzem oraz kubizmem (geometryczne kształty o ostrych
krawędziach, paleta ograniczona do barw podstawowych, technika kolażu). W latach dwudziestych tworzył obrazy przedstawiające opakowania stosowane w handlu, np. Lucky Strike
1921 (Museum of Modern Art, Nowy Jork), które stanowiły zapowiedź pop-artu. W 1913 głęboko zainspirowała go wystawa Armory Show w Nowym Jorku. Często używał cyfr lub liter
jako elementów centralnych swoich kompozycji.
- Degas (Hilaire Germain) Edgar (1834-1917), francuski malarz impresjonista i rzeźbiarz. W swojej twórczości skoncentrował się na pełnych ruchu scenach z życia
codziennego: balet, wyścigi konne i młode kobiety przy pracy; preferował technikę pastelu. Począwszy od lat 90. XIX w. coraz więcej rzeźbił; tworzył naturalistyczne postaci z wosku.
Degas studiował pod okiem ucznia Ingresa. W latach 50. XIX w. pracował we Włoszech, tworząc obrazy o tematyce klasycznej. W 1861 poznał Maneta i w latach 1874-86 regularnie
wystawiał swoje prace wraz z innymi impresjonistami. Wkrótce zaczęto rozpoznawać jego charakterystyczny styl, który przejawiał wpływy rycin japońskich i fotografii w sposobie
kompozycji i niezwyczajnym ujęciu tematu, np. Kobieta z chryzantemami 1865 (Metropolitan Museum of Art, Nowy Jork). Przykładem jego twórczości rzeźbiarskiej jest Mała tancerka
1881 (Tate Gallery, Londyn). W drugiej połowie swojej twórczości zwraca się coraz bardziej ku studiom kobiety; w latach 80. do postaci tancerek dodaje znamienite pastele i rysunki
""femme au tub"". Pogarszający się wzrok skłonił go do zajęcia się rzeźbą, którą nazywał sztuką ślepców. Jego figurki z brązu, przedstawiające tancerki lub konie, posiadają
wyjątkowy urok. Degas pozostał w pewnym sensie osamotniony i nie doczekał się bezpośrednich następców we Francji, chociaż poprzez twórczość swego angielskiego ucznia, Sickerta,
wzbogacił dorobek sztuki angielskiej.
- Delacroix (Ferdinand Victor) Eugéne (1798-1863), malarz francuski, przedstawiciel romantyzmu. Jego bogata twórczość obejmuje tematykę religijną i historyczną; malował
również portrety przyjaciół, np. Chopina i Paganiniego. Przeciwstawiając się francuskiej tradycji akademickiej, wprowadził swobodną grę barw i światła oraz bogactwo form wyrazu, np.
w Śmierci Sardanapala 1829 (Luwr, Paryż) Za przykładem Géricaulta przenosił na płótno współczesne mu wydarzenia. Obraz Masakra na Chios 1824 (Luwr, Paryż) z całym
okrucieństwem przedstawia Greków wziętych do niewoli przez dzikich tureckich jeźdźców. Styl Delacroix zdradza wpływy angielskiego pejzażysty Constable'a. Delacroix tworzył
również ilustracje do utworów Szekspira, Dantego oraz Byrona. Prowadził dziennik, który jest fascynującym zapisem jego czasów.
- Delaroche (Hippolyte) Paul (1797-1856), francuski malarz historyczny. Jego melodramatyczne, często sentymentalne obrazy historyczne cieszyły się dużą popularnością u
współczesnych; np. Lady Jane Grey 1833 (National Gallery, Londyn).
- Delaunay Robert (1885-1941), malarz francuski, jeden z prekursorów malarstwa abstrakcyjnego. Wraz ze swoją żoną Sonią Delaunay-Terk stworzyli styl zwany orfizmem,
który stanowił wczesną odmianę kubizmu, skupiającą się na efektach kontrastu barw. Opierając się na teoriach barw francuskiego chemika Michela Chevreula, Delaunay i jego żona
wykorzystywali symultaniczne efekty świetlne zachodzące na kolistych płaszczyznach pomalowanych promieniście rozchodzącymi się, kontrastującymi barwami. Ich zamierzeniem
było stworzenie wizualnego ekwiwalentu muzyki. Delaunay namalował w 1912 kilka cykli, z których najbardziej znane są Formy koliste (dzieło o charakterze abstrakcyjnym) oraz
Okna (namalowane pod wpływem inspiracji paryskimi widokami). Guillaume Apollinaire nazwał jego obrazy ""orficznymi"" (całkowicie muzycznymi). Delaunay wykonał olbrzymi
projekt dekoracyjny (dziesięć barwnych reliefów oraz dużych rozmiarów obraz Rhythm) na Wystawę Światową w Paryżu w 1937. Wraz z innymi artystami, w tym swoją żoną, wykonał
dekoracje do sali rzeźby na wystawie Salon des Tuileries w 1938.
- Delaunay Terk Sonia (1885-1979), francuska malarka i projektantka tkanin. Urodziła się w Rosji. Do Paryża przybyła w 1905. Wraz z mężem Robertem Delaunayem należała
do prekursorów sztuki abstrakcyjnej.
- Delvaux Paul (1897-1994), belgijski malarz surrealistyczny. Sławę przyniosły mu kompozycje z zaskakującym zestawieniem aktu kobiecego z ruinami starożytnych budowli.
W początkowym okresie tworzył pod wpływem inspiracji dziełami Dalego, de Chirica oraz Magritte'a, lecz później rozwinął swój własny, niepowtarzalny styl odzwierciedlający
fascynację zagadnieniem czasu, erotyzmu i śmierci. Często zestawiał lunatyczną postać z aktu ze stojącymi lokomotywami, szkieletami, półksiężycami i zwierciadłami, jak np. w
Śpiącej Wenus 1944. W niektórych jego aktach pojawia się elegancko ubrana kobieta czy mężczyzna, lecz postacie w jego kompozycjach rzadko współistnieją ze sobą. Przesłanie
erotyczne jego prac jest niewysłowione, trwa w zawieszeniu.
- Denis Maurice (1870-1943), francuski malarz, ilustrator i teoretyk sztuki. Był współzałożycielem i teoretykiem grupy nabistów. Na jego malarstwo wywarła wpływ przyjaźń z
Paulem Gauguinem oraz zafascynowanie włoskim renesansem. Stosował płaską plamę barwną ograniczoną dekoracyjnym konturem, a tworzył głównie kompozycje figuralne, np. Muzy
1893 (Musée National d'Art Moderne w Paryżu) oraz pejzaże. Denis jest autorem wielu istotnych dla rozwoju malarstwa artykułów i książek z dziedziny teorii sztuki (m.in. Théories,
1890-1910, wznowione w 1920). Stworzył również ilustracje do licznych książek oraz malowidła ścienne o tematyce religijnej, z których szczególnie znane są murale w
Sainte-Marguerite de Vésinet 1901-03.
- Derain André (1880-1954), malarz francuski. Będąc jednym z głównych przedstawicieli fowizmu, eksperymentował z ostrymi, zbliżonymi do podstawowych kolorami. Jednak w
późniejszym okresie zwrócił się ku stylowi bardziej realistycznemu i zaczął stosować w swych pejzażach ciemniejsze barwy. Typowym przykładem jego twórczości jest Pool of London
1906 (Galeria Tate w Londynie). Derain tworzył także scenografię i kostiumy dla Ballets Russes Diagilewa.
- Dix Otto (1891-1969), malarz niemiecki. Był głównym przedstawicielem ostrego realizmu dominującego w Niemczech w latach dwudziestych, związanym z grupą Neue
Sachlichkeit (Nowa Rzeczowość). Znany jest głównie z tworzonych w latach dwudziestych niepokojących obrazów prostytutek i morderstw na tle seksualnym oraz serii wywierających
ogromne wrażenie prac przedstawiających piekło wojny w okopach, na przykład Flanders: After Henri Barbusse 'Le Feu' 1934-36 (Nationalgalerie w Berlinie). Dix był utalentowanym
portrecistą, czego dowodem może być Dr Heinrich Stadelmann 1920 (Art Gallery of Ontario w Toronto). Tworzył również dzieła alegoryczne w stylu przypominającym
szesnastowiecznych mistrzów włoskich i flamandzkich. Kształcił się w akademiach sztuk pięknych w Dreźnie i Dusseldorfie, a jego wczesne prace wykazują wpływy Kokoschki oraz
włoskiego futuryzmu. W 1933 został usunięty przez faszystów ze stanowiska pedagoga w drezdeńskiej akademii sztuk pięknych i napiętnowany jako dekadent. Doświadczenia, które
zebrał jako żołnierz podczas I wojny światowej oraz jeniec wojenny w latach 1945-46 wytworzyły w nim głęboki strach przed zbrojnym konfliktem.
- Dobell William (1899-1970), australijski portrecista i malarz scen rodzajowych. Urodził się w Nowej Południowej Walii, a studiował sztukę w Wielkiej Brytanii i Holandii w
latach 1929-39. Jego portret Joshua Smith 1943 (sir Edward Hayward, Adelaide, Australia) stał się przyczyną procesu sądowego, gdyż Dobella oskarżono o skarykaturowanie swojego
modela. W 1966 otrzymał tytuł szlachecki.
- Dolci Carlo (1616-1686), malarz włoski epoki późnego baroku. Działał we Florencji, tworząc niezwykle nastrojowe kompozycje na tematy religijne, takie jak Męczeństwo św.
Andrzeja 1646 (Pitti, Florencja). Dolci był najbardziej cenionym malarzem swoich czasów we Florencji i cieszył się wielkim podziwem jeszcze w XVIII wieku. Tworzył również portrety,
w związku z czym wysłano go w 1675 do Austrii, żeby namalował pochodzącą z rodu Medyceuszy żonę cesarza Leopolda I.
- Domenichino właściwie Domenico Zampieri (1581-1641), włoski malarz i architekt epoki baroku. Działał w Bolonii, Neapolu i Rzymie. Początkowo był asystentem malarskiej
rodziny Carracci, a następnie dalej tworzył w stylu wczesnego baroku, między innymi freski w chórze kościoła S. Andrea della Valle w Rzymie w latach 1624-28. Uważany jest za
prekursora malarstwa pejzażowego w okresie baroku. Znakomite przykłady jego pejzaży znajdują się w National Gallery w Londynie, a Constable był zdania, że jego Pejzaż z warowną
budowlą (najpierw w Bridgewater House, obecnie w prywatnej kolekcji) jest ""dziełem najwyższej klasy"".
- Domenico Veneziano (ok. 1400(?)-1461), malarz włoski. Działał głównie we Florencji. W zachowanych freskach i obrazach religijnych widoczne jest niezwykle subtelne
użycie koloru i światła (pojawiające się również w obrazach Piero della Francesco, który z nim pracował). W Sta Egidio we Florencji pracował nad freskami, które nie dotrwały do
naszych czasów. Do zachowanych prac należą: Carnesecchi Madonna and Two Saints (National Gallery w Londynie) oraz Ołtarz św. Łucji obecnie podzielony pomiędzy Florencję
(Uffizi), Berlin (Staatliche Museen), Cambridge (Fitzwilliam) i Waszyngton (National Gallery).
- Doré (Paul) Gustave (1832-1883), artysta francuski. Jest znany przede wszystkim jako niezwykle płodny ilustrator, lecz zajmował się również malarstwem, rytownictwem i
rzeźbą. Stworzył drobiazgowo dopracowane sztychy przedstawiające sceny z Rabelais'go, Dantego, Cervantesa, Biblii, Miltona i Edgara Allana Poe. Doré urodził się w Strasburgu. Jego
widoki wiktoriańskiego Londynu lat 1869-71, przedstawiające głównie straszliwą nędzę i przeludnienie miasta były podziwiane przez samego van Gogha.
- Dou Gerrit (Gerard) (1613-1675), holenderski malarz rodzajowy. Był uczniem Rembrandta, a znany jest z drobiazgowych ujęć niewielkich wnętrz mieszkalnych. Wpływ jego
mistrza jest najwyraźniej widoczny w obrazie Tobit 1632-33 (National Gallery w Londynie). Dou urodził się w Leidzie, gdzie założył cech malarzy wraz z Janem Steenem. Jednym z jego
wielu uczniów był Gabriel Metsu.
- Drysdale (George) Russel (1912-1981), artysta australijski. W 1944 wykonał dla Sydney Morning Herald cykl rysunków dokumentujących dotkliwą suszę w zachodniej części
Nowej Południowej Walii. Ponure życie wśród australijskich pustkowi w głębi kraju stanowi powracający temat w jego twórczości. Artysta malował zazwyczaj wysuszony, pożółkły
krajobraz z wychudzonymi postaciami, odzwierciedlając swymi obrazami hart ducha prezentowany w odosobnieniu i nędzy. Często w jego malarstwie pojawiają się też dzieci, na przykład
na obrazie The Gatekeeper's Wife 1965 (National Library, Canberra). Drysdale znany jest również z obrazów przedstawiających dawne miasteczka poszukiwaczy złota, Hill End i
Sofala, w Nowej Południowej Walii. Otrzymał szlachectwo w 1969.
- Duccio di Buoninsegna (ok. 1255-ok. 1319), malarz włoski. Jeden z głównych przedstawicieli szkoły sieneńskiej; wywarł głęboki wpływ na rozwój malarstwa. Jego
największym dziełem jest Maest@ 1308-11, poliptyk, który powstał jako ołtarz główny dla katedry w Sienie. Postać Świętej Dziewicy jest zasadniczo oddana w stylu bizantyjskim, z
licznymi złoceniami, lecz jednocześnie pełna ciepła i czułości. Talent narracyjny artysty uwidocznił się w przedstawionych za główną częścią Maesty scenach z Męki
Pańskiej.
- Dufy Raoul (1877-1953), francuski malarz i projektant. Pozostając pod wpływem fowizmu, wyrobił sobie styl charakteryzujący się jasnymi barwami i płynną kreską. Stosował
zarówno akwarele, jak i technikę olejną, malując sceny radosnego wypoczynku, na przykład z wyścigów, żeglowania czy życia na plaży. Zajmował się również projektowaniem obić
ściennych, materiałów oraz ceramiki.
- Dürer Albrecht (1471-1528), artysta niemiecki. Był najwybitniejszym przedstawicielem północnoeuropejskiego(?) renesansu. Urodził się w Norymberdze i wiele podróżował po
Europie. Był niezwykle uzdolnionym rysownikiem i pilnym obserwatorem natury. W mistrzowskim stopniu rozwinął technikę drzeworytu, w której powstał między innymi cykl
Apokalipsa 1498 oraz miedziorytu, gdzie do jego najwybitniejszych dzieł należy Rycerz, śmierć i diabeł 1513 i Melancholia 1514. Jego malarstwo obejmuje ołtarze oraz świadczące o
wnikliwej obserwacji portrety, w tym wiele autoportretów. Dürer był najpierw uczniem swego ojca, złotnika, a następnie w 1486 Michaela Wolgemuta (1434-1519) -- malarza i
drzeworytnika, mistrza dużego warsztatu w Norymberdze. W wieku trzynastu lat artysta namalował swój portret z lustra i był to pierwszy znany autoportret w historii malarstwa
europejskiego. Od 1490 wiele podróżował; studiował sztukę niderlandzką i włoską, następnie odwiedził Colmar, Bazyleę i Strasburg, po czym w 1495 powrócił do Norymbergi. Inne
znane podróże odbył do Wenecji, gdzie poznał malarza Giovanni Belliniego (1505-07) oraz do Antwerpii w 1520, gdzie był malarzem nadwornym Karola V, króla Hiszpanii i
Niderlandów (opisał je szczegółowo w swoim dzienniku).