- Kahlo Frida (1907-1954), malarka meksykańska. Łącząc sztukę ludową Ameryki Południowej ze stylem klasycznym i modernistycznym, Kahlo koncentrowała się w swojej
twórczości na surrealistycznych autoportretach, w których zgłębiała zarówno swoje ułomności fizyczne (została okaleczona w wypadku, gdy miała 15 lat), jak i szersze tematy
polityczne i społeczne. Jej twórczość stała się popularna w latach 80. Kahlo była żoną malarza Diega Rivery.
- Kalf Willem (1619-1693), malarz holenderski. Działał w Amsterdamie od 1653. Specjalizował się w martwych naturach umieszczonych na ciemnym tle. Na kompozycje
przedstawiane przez Kalfa składały się najczęściej szklane przedmioty, polerowany metal, zdobiona porcelana oraz bogate kobierce, a czasami na pół obrana cytryna (holenderski motyw
martwej natury).
- Kandinsky Wassily (1866-1944), malarz pochodzenia rosyjskiego, prekursor sztuki abstrakcyjnej. Kandinsky urodził się w Moskwie. Wiele podróżował. Od 1896 mieszkał w
Monachium. W 1933 przeniósł się do Paryża, przyjmując obywatelstwo francuskie w 1939. W latach 1910-14 stworzył cykle Improwizacje i Kompozycje, pierwszy odnotowany przykład
obrazów czysto abstrakcyjnych w sztuce XX wieku. Kandinsky założył ugrupowanie artystyczne Der Blaue Reiter (1911-12). W latach 1921-33 wykładał w wyższej szkole rzemiosł
artystycznych Bauhaus w Niemczech. Początkowo eksperymentował ze stylami postimpresjonistycznymi i fowizmem. Jego prace o krzykliwych kolorach znalazły niewielu
naśladowców, lecz teorie dotyczące kompozycji, przedstawione w Über das Geistige in der Kunst 1912, zostały przejęte przez abstrakcjonistów. Swoje teorie opublikował również w
pracach Reminiscences 1913 i Punkt i linia a płaszczyzna 1926.
- Katsushika Hokusai (1760-1849), malarz japoński. Był czołowym przedstawicielem sztuki drzeworytniczej oraz techniki ukiyo-e. Opublikował cykl 36 widoków góry Fuji ok.
1823-29; tworzył znakomite obrazy o wszechstronnej tematyce, przedstawiające ptaki, kwiaty, kurtyzany czy sceny z legend lub z życia codziennego, np. Under the Wave at Kanagawa
(British Museum, Londyn). Katsushika urodził się w Edo (obecnie Tokio). Uczył się drzeworytnictwa i ilustrowania książek. Interesowało go malarstwo Zachodu oraz zachodnie
traktowanie perspektywy. Wprowadził pejzaż jako nowy gatunek drzeworytu. Od 1814 opublikowano pod tytułem Manga 13 tomów jego oryginalnych rysunków.
- Kauffmann (Maria Anna Catherina) Angelica (1741-1807), szwajcarska malarka neoklasyczna. Dużo pracowała w Anglii, ciesząc się uznaniem Joshuy Reynoldsa. Była bardzo
popularna jako portrecistka, malowała wszakże także obrazy ze scenami mitologicznymi dla ozdobienia dużych posiadłości wiejskich. Była córką malarza, który uczył ją zarówno
muzyki, jak i sztuk plastycznych. Jako dziecko przez trzy lata mieszkała we Włoszech, już wtedy ujawniając wczesny talent malarski. Podczas swego drugiego pobytu we Włoszech, w
latach 1763-66, namalowała portret J.J. Winckelmanna, będąc bez wątpienia pod wrażeniem jego teorii neoklasycznych. W 1786 przyjechała do Londynu. Zawarła tam przyjaźń z
Joshuą Reynoldsem oraz zyskała sobie sławę jako portrecistka i malarka obrazów o tematyce klasycznej i alegorycznej.
- Kiefer Anselm (1945- ), niemiecki malarz neoekspresjonista. Studiował u Josepha Beuysa. Tworzy m.in. monumentalne pejzaże o urozmaiconej fakturze, często realizowane
techniką niejednorodnego impastu, w którym artysta łączy farbę z innymi materiałami. Wiele z neoekspresjonistycznych prac Kiefera nawiązuje do najnowszej historii Niemiec.
- Kirchner Ernst Ludwig (1880-1938), niemiecki malarz i grafik, przedstawiciel ekspresjonizmu. Był jednym z czołowych członków stowarzyszenia Die Brücke (od 1905 w
Dreźnie, a od 1911 w Berlinie). Jego prace z okresu drezdeńskiego, m.in. obrazy i drzeworyty, inspirowane były sztuką afrykańską i średniowieczną. W Berlinie artysta zaczął
przedstawiać sceny z życia miast oraz portrety, stosując intensywne barwy oraz śmiałe, ukośne pociągnięcia pędzlem przypominające technikę drzeworytniczą. Podczas I wojny
światowej Kirchner przeżył załamanie nerwowe i przeniósł się do Szwajcarii, gdzie popełnił samobójstwo.
- Klee Paul (1879-1940), szwajcarski malarz i grafik. Był jednym z najbardziej twórczych i oryginalnych artystów XX wieku. Namalował ponad 760 obrazów oraz 9 tysięcy
innych prac. Jako utalentowany skrzypek grał w orkiestrze symfonicznej w Bernie do roku 1906, kiedy to przeniósł się do Monachium. W 1912 związał się z tamtejszą grupą Der
Blaue Reiter. W latach 1921-31 wykładał w Bauhausie, a potem został profesorem akademii sztuk pięknych w Düsseldorfie. W 1933 został zwolniony z tego stanowiska przez
faszystów; wtedy też powrócił do Szwajcarii. Wiele z jego prac w nieskończenie pomysłowy i zabawny sposób bada potencjał linii, płaszczyzny i barwy. Choć sugerują one dziecięcą
niewinność, przebija z nich wiara w rzeczywistość poza pozorami, np. Ćwierkająca maszyna 1922 (Museum of Modern Art, Nowy Jork). W 1914 Klee wybrał się w podróż z malarzem
Augustem Mackem do Tunezji. Wyprawa ta zupełnie odmieniła jego odczuwanie koloru. Klee przedstawił swe wpływowe poglądy na sztukę w pracy Pädagogisches Skizzenbuch 1925.
Opublikował również On Modern Art 1948. Dużą kolekcją prac artysty szczyci się nazwana jego imieniem fundacja w Bernie.
- Klein Yves (1928-1962), malarz francuski. Był czołowym przedstawicielem neodadaizmu. Malował odważne obrazy abstrakcyjne. Był również twórcą prowokacyjnych prac
eksperymentalnych, w tym obrazów malowanych odciskami ciał nagich modelek zanurzonych w farbie.
- Klimt Gustav (1862-1918), malarz austriacki. Tworzył pod wpływem Jugendstil (Art Nouveau) i symbolizmu. W 1897 był jednym z założycieli Secesji Wiedeńskiej. Jego
obrazy cechują efekty złotnicze przypominające mozaikę, np. Pocałunek 1909 (Musée des Beaux-Arts w Strasburgu). Wśród wielu portretów namalowanych przez Klimta znajduje się
m.in. Judith I 1901 (Österreichische Galerie w Wiedniu).
- Kobro Katarzyna, ur. 1898 zm. 1950. Żona W. Strzemińskiego, malarka pol. pochodzenia ros. Związana z ugrupowaniami Blok, Praesens, a. r., od 1925 tworząca z blachy
przestrzenne kompozycje abstrakcyjne, malowane bielą i barwami podstawowymi. Ich kształty i rozmiary były wynikiem ściśle wyliczonych zależności i proporcji. Współautorka
książki Kompozycja przestrzeni.
- Kokoschka Oskar (1886-1980), austriacki malarz i pisarz, przedstawiciel ekspresjonizmu, od 1938 mieszkał w Anglii. Początkowo pod wpływem artystów związanych z
Secesją Wiedeńską malował żywe mariny i silnie nacechowane emocjonalnie portrety. Napisał kilka sztuk teatralnych. Kokoschka studiował w wiedeńskiej Szkole Rzemiosł
Artystycznych. W 1907 udał się do Berlina, a potem odbył podróż do Szwajcarii i do Włoch. W jego pracach z tamtego okresu wyraźnie widać już silną niechęć do reguł formalnych i
akademickich. Po zakończeniu I wojny światowej, w której został ranny, artysta w sposób gwałtowny przedstawiał w swych obrazach i utworach literackich ludzkie cierpienie i
okrucieństwo. Jego ekspresjonizm doprowadził w końcu do zakazania przez nazistów rozpowszechniania jego twórczości. Wcześniej Kokoschka pracował jako nauczyciel w Dreźnie
(1920-24) oraz podróżował po krajach śródziemnomorskich. Od 1931 mieszkał w Wiedniu, w 1934 przeprowadził się do Pragi, a w 1938 wyjechał do Londynu; w 1947 został
naturalizowanym obywatelem brytyjskim. Później mieszkał w Szwajcarii. Przez jego portrety, pejzaże i martwą naturę przebija niepokój i intensywność odczuwania romantyków. Do
wyróżniających się prac malarza zalicza się Burza 1914 (Kunstmuseum w Bazylei), a jego widoki Tamizy należą do najlepszych współczesnych pejzaży.
- Kooning Willem de (1904-1997), malarz amerykański, pochodzenia holenderskiego. W 1926 wyemigrował do USA i zajmował się twórczością komercyjną. Po II wojnie
światowej stał się, wraz Jacksonem Pollockiem, jednym z czołowych przedstawicieli nurtu abstrakcyjnego ekspresjonizmu. Jego obrazy zawierały jednak nadal elementy figuralne,
malowane szybkimi, gwałtownymi uderzeniami pędzla. W 1953 wystawił cykl Kobiety, który został skrytykowany za groteskowe oddanie postaci żeńskich. De Kooning prowadził zajęcia
w Yale Art School, a w 1960 został członkiem National Institute of Arts. W 1964 otrzymał przyznawany przez prezydenta Medal Wolności. Jego obrazy zamawiane były wielokrotnie
przez instytucje państwowe (Work Projects Administration). Uznanie przyniosło mu jego malowidło ścienne w Hall of Pharmacy na Targach Światowych w Nowym Jorku w 1939.
- Kowarski Felicjan Szczęsny, ur. 1890 zm. 1948. Malarz. W latach 1923-29 prof. ASP w Krakowie, od 1930 Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Jeden z zał. ugrupowania
Jednoróg. Twórca pol. szkoły malarstwa monumentalnego, do jego uczniów należeli: m.in. J.S. Sokołowski, W. Taranczewski. Malował także portrety i martwe natury, uprawiał rzeźbę i
grafikę. Gł. dzieła malarskie: Dolina Będkowska, ok. 1927, plafon sali Pod Ptakami na Wawelu 1929, Wędrowcy 1930, Suche drzewo 1930, Rząd Narodowy 1937, Uchodźcy 1942,
Głowa Żydówki 1946, Proletariatczycy 1948. Dzieła rzeźbiarskie: Marat 1944, Madonna syryjska 1948.
- Kramsztyk Roman, ur. 1885 zm. 1942. Malarz i grafik. Jeden z zał. grupy Rytm, członek Towarzystwa Artystów Pol. w Paryżu. Pozostawał pod wpływem Cezanne'a i
ekspresjonistów. Tworzył pejzaże, akty, portrety, martwe natury, sceny rodzajowe, m.in. Portret Jana Lechonia. Zginął w getcie warszawskim, które odtworzył w cyklu rysunków.
- Kupka Frank (Frantiek) (1871-1957), czeski malarz i ilustrator. Był prekursorem sztuki niereprezentatywnej. Studiował w Pradze, w Wiedniu i w Paryżu, gdzie mieszkał od
1895. Jego Dwubarwna fuga 1912 (Národni Galerie w Pradze) uważana jest za najwcześniejszy obraz całkowicie abstrakcyjny. Po wpływem teorii G. Seurata Kupka zajmował się
ekspresyjnymi możliwościami barwy oraz duchowym wymiarem formy, podobnie jak Wassily Kandinsky dochodząc do abstrakcyjnego języka ""znaków"". Wielobarwne sfery oraz
""rytmy linearne"" artysty miały być wizualnym ekwiwalentem muzyki. Jego twórczość, wraz z pracami Roberta Delaunaya, została określona mianem orfizmu.
- Lam Wifredo (1902-1982), malarz kubański. W latach 1937-41 mieszkał w Paryżu. Pod wpływem surrealizmu wypracował wtedy na wpół abstrakcyjny styl, w którym stosował
tajemnicze i nieraz złowieszcze obrazy i symbole, głównie rodem z tradycji karaibskich. Jego cykle Dżungla zawierają elementy voodoo. W latach 40. Lam udał się na Haiti i na
Martynikę; w 1952 przebywał w Paryżu; wyjeżdżał poza tym często do Włoch.
- Lancret Nicolas (1690-1743), malarz francuski. Wykonał ilustracje do scen miłosnych z Bajek La Fontaine'a. Wspólnie z Antoinem Watteau był uczniem Claude'a Gillota.
Tak jak Watteau, Lancret malował postaci z komedii włoskiej oraz liczne sceny z rodzaju fetes galantes (świętujące grupy postaci dworskich w przebraniu), choć brakowało mu poezji
barw i aranżacji Watteau. Lancret namalował niektóre z ówczesnych gwiazd sceny, m.in. sławną tancerkę mademoiselle Camargo. Charakterystyczne dla stylu malarza prace znajdują
się w Luwrze oraz w Wallace Collection.
- Larsson Carl (1853-1919), szwedzki malarz, rytownik i ilustrator. Jego akwarele przedstawiające sceny z życia domowego, w subtelnych barwach i pełne szczegółów,
zilustrowały własną książkę Larssona Ett Hem 1899.
- Lawrence Thomas (1769-1830), malarz angielski. Był wiodącym portrecistą swoich czasów. Został nadwornym malarzem króla Jerzego III w 1792 oraz prezesem Królewskiej
Akademii Sztuki w latach 1820-30. Jednym z jego najlepszych portretów jest Królowa Charlotte 1789 (National Gallery, Londyn). Jako cudowne dziecko, jeszcze przed ukończeniem
dwunastego roku życia, odniósł sukces i zdobył uznanie za swe podobizny z Bath, a po niewielu lekcjach, w krótkim czasie znakomicie opanował malarstwo olejne, zyskując w
społeczeństwie angielskim zaszczytne miano spadkobiercy XVIII-wiecznej tradycji. Po wojnach napoleońskich książę regent zlecił mu sportretowanie sprzymierzonych władców i
dygnitarzy. W tym celu Lawrence podróżował do Aix-la-Chapelle, Wiednia i Rzymu. Portrety te znajdują się obecnie w Sali Waterloo w Windsorze. Są wśród nich niektóre z
najwspanialszych prac Lawrence'a, na przykład Papież Pius VII. Lawrence'a zalicza się do twórców okresu romantyzmu, ze względu na charakterystyczny dla jego stylu niespokojny
blask, który zainteresował zarówno Gericaulta, jak i Delacroixa, choć na kilku obrazach przekształcił się w powierzchowną pretensjonalność. Lawrence był człowiekiem o starannie
wykształconym, doskonałym guście, a dodatkową sławę przyniosła mu wspaniała kolekcja rysunków starych mistrzów, obfitująca w dzieła Michała Anioła i Rafaela. Po śmierci malarza
sprzedaż tej kolekcji przyniosła 20 000 funtów, i choć nie stała się ona w całości własnością narodu (jak sobie tego życzył), jej część trafiła do Uniwersytetu w Oxfordzie i znajduje się w
Ashmolean Museum. Lawrence'owi nadano tytuł szlachecki w 1815.
- Léger Fernand (1881-1955). Malarz i projektant francuski. Był uczestnikiem ruchu kubistycznego. Od około 1900 rozwinął się u niego charakterystyczny styl cechujący się
uproszczeniem form, wyraźnymi konturami figur i śmiałymi kolorami. Temat form mechanicznych pojawiał się nieustannie w jego twórczości, do której należą projekty dla Baletu
Szwedzkiego (1921-22), malowidła ścienne oraz abstrakcyjny film Ballet Mécanique/Mechanical Ballet 1924. Z wykształcenia był architektem; w 1903 zajął się malarstwem, studiując
w École des Beux Arts, na Académie Julian i w Luwrze. Początkowo pociągał go impresjonizm, w latach 1909-14 znalazł się pod wpływem kubizmu, a podczas służby wojskowej w czasie
wojny zainteresował się formami maszyn, które od 1917 stały się ważnym elementem jego twórczości. W swych ""zmechanizowanych"" kompozycjach wykorzystywał takie przedmioty,
jak kolejowe skrzynki sygnałowe i znaki uliczne, choć w późniejszym okresie swej twórczości powrócił do tematów ludzkich - zawsze jednak w silnie uproszczonej formie
dekoracyjnej. W latach 1940-45 przebywał w USA, jednak w 1945 powrócił do Paryża. Oprócz malarstwa zajmował się litografią i ilustrowaniem książek, a także projektowaniem
dekoracji ściennych, mozaik oraz witraży.
- Lehmbruck Wilhelm (1881-1919). Niemiecki rzeźbiarz, malarz i twórca druków artystycznych. Był jednym z wiodących ekspresjonistów; jego wydłużone, zasmucone postaci
niosą ze sobą ogromny ładunek emocjonalny. Jego najważniejsze prace stanowią czyste połączenie form archaicznych i klasycznych, a ich patos wypływa z wewnętrznej melancholii
artysty i wrażeń wyniesionych przez niego z chaosu wojennego. Padający 1915-16 (posiadłość Lehmburga, Duisburg) są późnym arcydziełem w litym kamieniu. Lehmbruck stworzył
swe najważniejsze dzieła w latach 1910-19, początkowo w Paryżu, pod wpływem Aristide'a Maillola, stymulowany dodatkowo przez przyjaźń z Brancusim, Archipenką i Modiglianim.
- Lely Peter, właśc. Pieter van der Faes (1618-1680). Malarz holenderski. Od 1641 tworzył w Anglii, malując modne portrety w stylu van Dycka. Sportretował między innymi
Karola I, Cromwella i Karola II. Namalował serię portretów admirałów, Flagmen (Narodowe Muzeum Morskie w Londynie) oraz jedną z Piękności windsorskich (Hampton Court,
Richmond), modnych kobiet na dworze Karola II. Otrzymał tytuł szlachecki w 1697.
- Leonardo da Vinci (1452-1519). Włoski malarz, rzeźbiarz, architekt, inżynier i naukowiec. Był synem Ser Piera da Vinci, prawnika z Florencji, a jego matka, Catarina, była
szlachetnie urodzona i niezamężna. Jako dziecko Leonardo wychowywał się w domu ojca i już od najwcześniejszych lat ujawniał niezwykłe talenty, przy czym w pierwszych latach życia
zajmował się głównie muzyką, budowaniem modeli i rysunkiem. Ojciec umieścił go w studiu Andrei del Verrochio, w którym uczyli się w tym samym czasie Botticelli, Perugio i
Lorenzo di Credi. Prawdopodobnie namalował klęczącego anioła w Chrzcie Chrystusa Verrochio'ego (Uffizi), i wtedy to właśnie, jak głosi legenda, mistrz uznał wyższość swego ucznia.
W 1472 został członkiem cechu malarzy we Florencji, a w 1477 dostał się pod mecenat Lorenza Wspaniałego. Jeszcze przed 1481 zaczął poświęcać się tym projektom i badaniom w
dziedzinie architektury, hydrauliki, mechaniki, inżynierii, astronomii, geologii oraz anatomii, których zróżnicowanie do dziś budzi zdumienie. W tym okresie powstały: Virgin and
Child (Monachium), który pomimo wątpliwości niektórych znawców co do autorstwa, zawiera wiele typowych dla Leonarda szczegółów; portret Ginevry de Benci (kolekcja w
Lichtensteinie) oraz nie ukończony Adoration of the Magi (Uffizi). Ok. 1482 wyjechał z Florencji do Mediolanu, oferując swe usługi Lodovico Sforzie, przede wszystkim jako inżynier
dla marynarki i wojska, a także jako rzeźbiarz i, okazjonalnie, malarz. Wkrótce po przyjeździe namalował kochankę Lodovica, Cecilię Gallerani (Dama z gronostajem, Muzeum
Czartoryskich w Krakowie) oraz, wspólnie z Ambrogio da Pedrisem w 1483, malowidło tablicowe do ołtarza, w którym Leonardo stworzył tablicę środkową, Madonnę wśród skał.
Istnienie dwóch wersji tego dzieła (jedna znajduje się w Luwrze a druga w National Gallery w Londynie) wyjaśnić można rewizją malowidła, dokonaną w 1506, po długich przetargach,
kiedy to pierwszą wersję wysłano prawdopodobnie do Francji, a druga została ostatecznie przyjęta przez bractwo Niepokalanego Poczęcia. Innymi wielkimi przedsiewzięciami były:
brązowy pomnik konny Francesco Sforzy (ukończony został jedynie jego model) oraz słynny na całym świecie fresk Ostatnia wieczerza w refektarzu klasztoru przy kościele Santa
Maria dell Grazie. Arcydzieło to, w którym artysta eksperymentował z nową farbą olejną, ucierpiało dodatkowo z powodu wilgoci na ścianie, na której zostało wykonane. Współczesna
renowacja, przeprowadzona przez Cavaliere Cavenaghi'a, odnowiła, na ile było to możliwe, malowidło, które wciąż zachwyca wspaniałością artystycznego pomysłu. W 1500 Leonardo
przebywał w Wenecji, gdzie być może spotkał Giorgione, na którym wielkie wrażenie wywarł sposób operowania światłocieniem przez Leonarda. W 1502 artystę zatrudnił Cezare
Borgia, zlecając mu wykonanie szczegółowych map kraju oraz planów kanałów, portów a także wiele innych prac. W 1503 zlecono mu wykonanie sceny bitewnej na ścianie budynku
rady miejskiej we Florencji. W tym samym czasie podobne zlecenie otrzymał Michał Anioł. Kartony obu artystów wzbudziły wielki podziw. Leonardo ukończył swój karton Bitwy pod
Anghiari w ciągu dwóch lat i wystawiono go razem z dziełem Michała Anioła. 19-letni wówczas Rafael obserwował obu artystów przy pracy. I tym razem jednak Leonardo nie ukończył
swego dzieła (co zdarzało mu się dość często), a eksperymentalna technika ponownie zniszczyła wykonaną przez niego pracę. Portret Mony Lisy (La Gioconda), żony Francesca Zanobi
del Giocondo, ów tajemniczo uśmiechnięty obraz cechujący się całą subtelną nieuchwytnością wyrazu, tak bardzo lubianą przez Leonarda, ukończony został w 1504. Portret ten został
następnie zakupiony przez Franciszka I za 4000 złotych florenów i umieszczony w Luwrze. Obraz został skradziony w 1911, ale ostatecznie odzyskano go. W 1506 Leonardo powrócił
do Mediolanu, znajdującego się wówczas pod panowaniem francuskim. Następnie spędził kilka trudnych, nie dających mu zadowolenia lat w Rzymie, po czym przyjął zaproszenie
Franciszka I do Francji. Ostatnie lata życia spędził w zameczku w Cloux, w pobliżu królewskiej rezydencji Amboise nad Loarą. Jego ostatnim obrazem był Święty Jan Chrzciciel (ok.
1514-15), znajdujący się obecnie w Luwrze. Sławę przyniosła Leonardowi jego niezwykła wyobraźnia, która w różny sposób inspirowała wszystkie przedsięwzięcia artysty. Jego opasłe
notatniki i schematyczne rysunki, których największy zbiór posiada Królewska Biblioteka na zamku Windsor, są świadectwem gruntownych badań nad ogólnymi prawami naukowymi,
dającymi się udowodnić przez obserwację lub doświadczenie. W nauce stosowanej dysponował całym wyposażeniem wielkiego wynalazcy, tworząc projekty wyprzedzające jego epokę:
samolotu, pojazdu pancernego i łodzi podwodnej. W dziedzinie architektury i planowania miejskiego przyjmował nowoczesne podejście do akustyki, światła i przestrzeni, a także
projektował dwupoziomowe drogi. Jego notatki do traktatu o malarstwie oraz uwagi na temat obserwacji przypadkowych zjawisk w naturze, nadal stanowią stymulację dla wielu twórców.
Doskonałym przykładem zdolności rysowniczych Leonarda są, obok jego studiów naukowych i anatomicznych, szkice koni i wojowników do Bitwy pod Anghiari oraz popiersie
wojownika wykonane sangwiną (Turyn), podczas gdy karton do dzieła Święta Anna Samotrzecia (Royal Academy) jest arcydziełem jednobarwnym. Inny aspekt wyobraźni Leonarda
ujawnia się w jego obrazach, których niezwykła tajemniczość i subtelność nigdy nie przestały zadziwiać świata. Twórczość jego ucznia, Boltraffia pokazuje, jak niewiele z magii
Leonarda udawało się bezpośrednio przekazać innemu artyście, choć dzieła Corregia i Giorgione dowodzą, ile można było się nauczyć z jego mistrzowskiego operowania światłocieniem.
- Lewis Percy) Wyndham (1882-1957), pisarz i malarz angielski. Był pionierem wortycyzmu, kierunku, który dzięki wrażeniu ruchu miał odzwierciedlać erę przemysłową.
Zarówno jego pisarstwo, jak i malarstwo odznaczały się surowym i agresywnym stylem. Napisał m.in. powieści Tarr 1918 oraz The Childermass 1928, esej Time and Western Man
1927, a także utwory autobiograficzne. W dziedzinie malarstwa, oprócz semi-abstrakcyjnych obrazów, tworzył również portrety, m.in. Edith Sitwell, Ezry Pounda i T.S. Elilota. Urodził
się u wybrzeży Maine, na jachcie swojego ojca. Studiował sztuki piękne w Slade School i w Paryżu. Wymyślił wariant idei kubistycznych i futurystycznych, zwany wortycyzmem,
przeciwstawiający się ""codziennej rzeczywistości wizualnej"" oraz preferujący formy przypominające maszyny. W latach 1914-15 wydawał Blast, czasopismo literacko-artystyczne
proklamujące zasady wortycyzmu. Zarówno w swej bogatej twórczości literackiej, jak i w malarstwie prezentował niezależność intelektualną, a jeden z jego późniejszych utworów, The
Demon of Progress in the Arts 1954, stanowił atak na sformalizowany ekstremizm. Obraz The Surrender of Barcelona/Poddanie Barcelony, 1936 (Tate Gallery w Londynie), jest
przykładem mechanistycznego potraktowania sceny historycznej.
- Lhôte André(1885-1962). Francuski malarz, nauczyciel i krytyk sztuki. W 1922 otworzył Académie Montparnasse, a w 1952 założył amerykański oddział tej szkoły w Rio de
Janeiro. Pisał również traktaty na temat malowania krajobrazów i postaci. Inspiracją był dla niego kubizm, a jego własne obrazy stanowią złożone kompozycje form geometrycznych,
namalowane czystymi kolorami, np. Rugby 1917 (Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Paryżu).
- Limbourg bracia, Paul (Pol), Herman i Jan (Hennequin Janneken) (1375-1416). Malarze franko-flamandzcy (działali pod koniec XIV i na początku XV w.), tworzący w Paryżu,
a następnie na dworze książęcym w Burgundii. Stworzyli bogate w szczegóły iluminacje do manuskryptów, w tym do dwóch ksiąg z tekstem godzinek. Ich mecenasem był Jean de Berry,
książę Burgundii. Od około 1414 zilustrowali dwie księgi z tekstem godzinek, będące arcydziełami międzynarodowego stylu gotyckiego: Belles Heuers ok. 1408 (Metropolitan
Museum of Art, Nowy Jork) i Godzinki księcia de Berry ok. 1413-15 (Musée Condé, Chantilly). Do namalowanych przez nich miniatur należy cykl scen przedstawiających miesiące,
ukazujących niemal baśniowy świat zwieńczonych wieżyczkami zamków, zaludnionych możnymi panami i damami, pełnych szczegółów i wspaniałych efektów dekoracyjnych. Wszyscy
trzej bracia zmarli przed 1416.
- Linke Bronisław Wojciech, ur. 1906 zm. 1962. Malarz, rysownik i rzeźbiarz. Członek Loży Wolnomularskiej i ugrupowania Czapka Frygijska. Przed wojną współpracownik
pism lewicowych w dziedzinie karykatury i satyry. Posługując się metaforą ekspresyjną, tworzył wizje dot. aktualnych zagadnień społ. polit. i moralnych współczesnego świata. Podanie
1932, cykle Śląsk 1936-38 i Kamienie krzyczą 1946-50 Morze krwi 1952, Drzewo 1962, Nagroda państwowa I stopnia 1962.
- Lippi Filippino (ok. 1457-1504). Malarz włoski ze szkoły florenckiej. Był synem Filippo Lippiego. Jego freski, typowe dla schyłku XV w., obejrzeć można m.in. w kościołach
Santa Maria sopra Minerva w Rzymie i Santa Maria Novella we Florencji. Uczył się u Fra Diamantego (ucznia jego ojca) i Botticellego, bądąc jego wyróżniającym się uczniem. Malował
głównie obrazy tablicowe do ołtarzy oraz freski. Jego dzieła charakteryzują się pełnym wdzięku, delikatnym stylem, zarówno jeśli chodzi o przedstawione na nich postaci ludzkie, jak i o
powiewne draperie oraz inne dodatki. Do jego wcześniejszych dzieł należą: Wizja świętego Bernarda, obraz tablicowy w kaplicy Badiów we Florencji; słynna Madonna and Child with Sts
Victor, John the Babtist, Bernard and Zenobius, 1485 (Uffizi) oraz Virigin and the Child with Sts Jerome and Dominic, 1485 (National Gallery, Londyn). W 1484 dokończył freski,
pozostawione w stanie niedokończonym przez Masaccia, w kościele Santa Maria del Carmine. Od 1488 przebywał przez pewien czas w Rzymie, gdzie namalował freski przedstawiające
sceny z życia św. Tomasza z Akwinu, w kaplicy kościoła Santa Maria sopra Minerva. Freski w kaplicy Strozzich, w kościele Santa Maria Novella we Florencji (1500-02), były ostatnim
z jego ważnych dzieł. Godnym uwagi obrazem tablicowym z późnego okresu florenckiego jest Hołd Trzech Króli, 1946 (Uffizi).
- Lippi Fra Fillipo (ok. 1406-1469). Malarz włoski. Do jego dzieł należą freski przedstawiające życie świętego Szczepana i świętego Jana Chrzciciela w katedrze w Prato
(1452-66). Namalował również liczne obrazy tablicowe do ołtarzy, przedstawiające Madonnę i grupy świętych. Lippi urodził się we Florencji. W młodości był mnichem zakonu
karmelitów, a pierwsze zapiski o nim, jako o malarzu, datują się z 1431. W początkach twórczości ukształtował swój styl pod wpływem stylu Masaccia. Mecenat nad nim sprawowała
rodzina Medyceuszów, stracił jednak dwa stanowiska kościelne po wysunięciu przeciw niemu oskarżeń o fałszerstwo. Choć ułaskawiono go i mianowano kapelanem zakonu świętej
Małgorzaty, ponownie znalazł się w centrum uwagi , uciekając z zakonnicą, Lucrezią Buti, z którą miał później dwoje dzieci. Jednym z nich był malarz, Filippino Lippi. Dyspensa,
załatwiona przez Medyceuszów, uprawomocniła ich małżeństwo. Spośród jego fresków z chóru katedry w Prato (1452-64), przedstawiających życie świętego Jana Chrzciciela i świętego
Szczepana, najważniejszymi są: Śmierć świętego Szczepana (w tle tego fresku artysta umieścił swój autoportret) i fresk przedstawiający tańczącą Salomeę. Ostatnie lata życia spędził w
Spoleto, gdzie wraz ze swym uczniem, Fra Diamantem, pracował w katedrze nad freskami przedstawiającymi życie Maryi. Namalował również wiele obrazy tablicowe do ołtarzy oraz
stworzył na swych malowidłach pełen zadumy wizerunek Madonny (zaczerpnął go częściowo od Fra Angelico), który stał się później ideałem, naśladowanym przez licznych
piętnastowiecznych mistrzów florenckich.
- Lissitzky El (Eliezer Markowicz Lisicki) (1890-1941). Rosyjski malarz, projektant, grafik, typografik i ilustrator. Był pionierem sztuki nieobiektywnej. W cyklu Prouns,
składającym się z litografii i prac na papierze, bawił się iluzją perspektywy, zestawiając precyzyjne formy geometryczne z nieokreślonym, białym podłożem, np. w Proun 7A, Moskwa
1919-20 (Kunstmuseum w Bazylei). Z wykształcenia Lissitzky był architektem i inżynierem. W 1919 wykładał w szkole sztuk plastycznych w Witebsku, wraz z Chagallem i
Malewiczem. Zainspirowany wykorzystywaniem przez tego ostatniego czystych form geometrycznych, szybko zwrócił się ku sztuce abstrakcyjnej. Podróżując pomiędzy Rosją,
Niemcami i Szwajcarią, szerzył idee rosyjskiej awangardy poprzez swą sztukę, wykłady i nowatorskie projekty typograficzne oraz pokazy prac. Jego koncepcje wywarły wpływ na
holenderską szkołę De Stijl i niemiecką uczelnię Bauhaus, a następnie dotarły do USA.
- Lochner Stefan (ok. 1400-1451). Malarz niemiecki. Od 1442 tworzył w Kolonii. Był mistrzem międzynarodowego stylu gotyckiego. Większość jego dzieł nadal znajduje się w
Kolonii, do najwybitniejszych z nich należą: Madonna krzewu różanego ok. 1440 (Wallraf-Richartz Museum) oraz Hołd Trzech Króli 1448 (katedra w Kolonii). Jego twórczość łączy w
sobie delikatność międzynarodowego stylu gotyckiego z naturalizmem malarstwa flamandzkiego.
- Lorenzetti Ambrogio (działał w latach 1319-1348). Malarz włoski. Tworzył w Sienie i Florencji. Jego alegoryczne freski Alegoria dobrych i złych rządów 1337-39 (Ratusz
Miejski w Sienie), przedstawiają m.in. panoramiczny krajobraz oraz widok miasta Siena, w których ujawnia się jego niezwykłe mistrzostwo w przedstawieniu efektów przestrzennych.
- Lorenzetti Pietro (działał w latach 1320-1348). Malarz włoski, przedstawiciel szkoły sieneńskiej. Tworzył w Asyżu. W jego freskach z bazyliki franciszkańskiej w Asyżu
ujawnia się zainteresowanie masą i wagą, podobnie jak w Narodzinach Marii 1342 (Muzeum Katedralne w Sienie). Był bratem Ambrogia Lorenzettiego.
- Lorrain Claude, właściwie Claude Gelée (1600-1682), malarz francuski, pejzażysta. Działał w Rzymie od 1627. Jego klasyczny, wyrazisty i pełen światła styl wywarł duży
wpływ na gusty artystyczne w końcu XVII w. i w XVIII w. Niewielkie postacie (zazwyczaj mitologiczne bądź historyczne) giną na jego obrazach w bezmiarach poetyckiej scenerii, np.
Zaczarowany zamek 1664 (National Gallery, Londyn). Osierocony w dzieciństwie, mieszkał prawdopodobnie przez jakiś czas z bratem rzeźbiarzem we Freiburgu i przypuszcza się, że
pracował w młodości jako cukiernik. Wędrowni kupcy, prawdopodobnie jego krewni, zabrali chłopca do Włoch, gdzie wykonywał upokarzające prace w pracowniach artystów. Studiował
prawdopodobnie pod okiem pejzażysty Gottfrieda Waalsa w Neapolu, a w Rzymie był pomocnikiem Agostina Tassi - malarza krajobrazów i byłego ucznia Paula Brila. Raz udał się w
podróż do swojej ojczyzny (1625), ale w wieku 27 lat osiadł na stałe w Rzymie, gdzie spędził resztę życia, malując obrazy bardzo cenione i poszukiwane przez mecenasów sztuki
mieszkających w Rzymie oraz koneserów przybywających z Anglii i Francji. Katalog jego prac Liber Veritatis (ryciny wykonane przez Earloma w 1777) jest zarówno spisem obrazów,
które wywieziono za granicę, jak i listą autentycznych prac, które mogłyby ujawnić falsyfikaty.
- Lotto Lorenzo (ok. 1480-1556). Malarz włoski. Urodził się Wenecji, tworzył w Bergamo, Treviso, Wenecji, Ankonie i Rzymie. Na wczesną twórczość malarza wywarł wpływ
Giovanni Bellini, a jego w pełni wykształcony styl zalicza się do dojrzałego renesansu. Malował obrazy religijne, jednak najbardziej słynie ze swoich portretów, przepełnionych często
niepokojem lub nastrojem melancholii. Stworzył bogaty i pełen wyobraźni styl, a w malarstwie portretowym zbliżył się do doskonałości, jak np. w Prothonotary Apostolic, Guliano
(National Gallery). A Lady as Lukretia (również National Gallery) jest doskonałym przykładem tej części jego twórczości, która stała się inspiracją dla młodego Caravaggia. Jego
najświetniejsze obrazy tablicowe do ołtarzy znajdują się w kościołach Santa Maria del Carmine oraz pod wezwaniem św. Pawła i św. Jana w Wenecji, w katedrze w Asoli oraz w kościele
w Monte San Giusto pod Ankoną, w którym zobaczyć można malowidło Ukrzyżowanie, z 23 postaciami naturalnych rozmiarów. Ostatnie dwa lata spędził w klasztornym odosobnieniu, w
klasztorze Santa Casa w Loreto.
- Lucas van Leyden (1494-1533). Malarz i rytownik holenderski. Działał w Lejdzie i Antwerpii, był pionierem niderlandzkich scen rodzajowych, np. Parita Szachów (Staatliche
Museen, Berlin). Inspiracją dla jego rycin i drzeworytów była twórczość Albrechta Dürera. Lucas był uczniem Cornelisa Engelbrechtsa. Osiedlił się w Antwerpii, gdzie w 1521 spotkał
Dürera. W rycinach i drzeworytach, które szybko przyniosły mu sławę, ujawnił się wpływ Dürera, choć jednocześnie pełne są swoistego ozdobnego wdzięku, charakterystycznego dla
całej twórczości van Leydena. Dobrym przykładem jego niezwykłej kolorystyki i malarskiej wyobraźni jest obraz Lot and his Daughters (Luwr).
- Lurçat Jean (1892-1966). Malarz francuski. Przywrócił do życia sztukę projektowania tkanin dekoracyjnych, tworząc np. Pieśń świata 1957-63. Tworzył pod wpływem
kubizmu, a później surrealizmu, a jego dzieła charakteryzują się mocnymi kolorami i śmiałą stylizacją. Na jego wczesną twórczość wpłynęli Cézanne i Picasso. W latach 20. wiele
podróżował, a jego znajomość Hiszpanii i afrykańskiej Sahary zainspirowała go do namalowania kilku obrazów, przywołujących poetycki nastrój nieurodzajnego pustkowia. Znany jest
bardziej ze swych projektów tkanin dekoracyjnych. W znacznej mierze przyczynił się do odrodzenia się we Francji sztuki ich projektowania.
- Łarionow Michaił Fiodorowicz (1881-1964), malarz rosyjski. Od 1919 działał w Paryżu. Wraz ze swą żoną Natalią Gonczarową stworzył styl na pół abstrakcyjny znany jako
łuczyzm (rajonizm), w którym obiekty ulegają dekonstrukcji pod wpływem promieni światła pochodzącego z różnych źródeł. Łarionow jest najbardziej znany z cyklu Żołnierz 1908-11
(stylizowanego na dziecięcy), który stworzył pod silnym wpływem rosyjskiej sztuki ludowej. Od 1915 tworzył również scenografie do Les Ballets Russes Diagilewa. W Paryżu pracował
jako scenograf teatralny i ilustrator książek.