Eritrea, państwo we wschodniej części kontynentu afrykańskiego (Afryka). Obszar 124 tys. km2. Graniczy na północy i zachodzie z Sudanem, na południu z Etiopią i Dżibuti. Północno-wschodnią granicę państwa wyznacza wybrzeże Morza Czerwonego.
Stolica Asmara (Asmera) 350 tys. mieszkańców (1991). Większe miasta: Asab, Mitsiwa (Massawa), Biscia.
Językiem urzędowym jest tigrinya i arabski, w użyciu spotyka się angielski, francuski, włoski oraz języki i narzecza poszczególnych plemion.
Walutą narodową jest jak dotychczas waluta etiopska, birr dzielący się na 100 centów.
Ludność
3,5 mln mieszkańców (1992), średnia gęstość zaludnienia 28 osób/km2. W 1992 w miastach zamieszkiwało ok. 20% ludności. Na społeczeństwo Erytrei składa się dziewięć głównych grup etnicznych: Afar, Bilen, Hadareb, Kunama, Nara, Rashida, Saho, Tigrai i Tigra.
Ok. 750 tys. Erytrejczyków żyje na uchodźstwie, z czego przeszło 500 tys. w Sudanie, a 150 tys. w Europie i Ameryce. Ok. połowy społeczeństwa wyznaje Islam. Resztę stanowią wyznawcy miejscowej odmiany chrześcijaństwa monofizyckiego (35%) i animizmu (15%).
Warunki naturalne
Niemal całe terytorium Erytrei zajmują obszary o charakterze pustynnym. Północną część kraju pokrywa pasmo zrębowych Gór Danakilskich, zwanych także Alpami, z kulminacją na szczycie Sorkale (2500 m n.p.m.), w masywie Biru. Po obu stronach gór zachowały się ślady niegdyś ożywionej w tym terenie działalności wulkanicznej w postaci wygasłych stożków z zachowanymi kraterami.
Na południu kraju rozciąga się wielkie zapadlisko tektoniczne, którego północna część nosi nazwę Zapadliska Danakilskiego. Dno rowu zaścielają osady wulkaniczne, występują liczne gorące źródła. Na wybrzeżu Morza Czerwonego i w Zapadlisku Danakilskim klimat gorący, pustynny.
Średnia temperatura przez cały rok nie spada poniżej 28°C, a występowanie roślinności ogranicza się do niewielkich obszarów porośniętych formacjami o charakterze stepowym. W pozostałej części kraju klimat gorący, dość wilgotny, o średniej temperaturze nie spadającej poniżej 20°C. W tej części kraju występuje roślinność typu sawannowego.
Historia
Do końca XIX w. północno-wschodnia prowincja Etiopii. Opanowana w 1889 przez Włochów, którzy w 1936 przyłączyli ją do Włoskiej Afryki Wschodniej. W 1941 Brytyjczycy wyparli Włochów i przejęli kontrolę nad terytorium kraju. W 1952 jako sfederowana prowincja autonomiczna ponownie weszła w skład Etiopii.
Zniesienie autonomii Erytrei i wcielenie państwa do Etiopii dokonane przez cesarza Hajle Selasje I w 1962 wywołało niezadowolenie wśród Erytrejczyków i zapoczątkowało powstanie ruchu dążącego do odzyskania przez kraj niepodległości. W 1991, po obaleniu dyktatury i dojściu do władzy opozycji głoszącej hasła demokratyzacji, wojska etiopskie opuściły Erytreę.
W kwietniu 1993 odbyło się nadzorowane przez obserwatorów ONZ referendum w sprawie niepodległości kraju, w wyniku którego, w maju tegoż roku, proklamowano powstanie niezależnej Erytrei. W 1993 przyjęta jako samodzielne państwo w poczet członków ONZ.
Ustrój polityczny
Republika, funkcję głowy państwa sprawuje prezydent, władza ustawodawcza w rękach tymczasowego parlamentu (Rady Narodowej) liczącego 104 deputowanych. Władzę wykonawczą sprawuje rząd.
Gospodarka
Erytrea należy do grupy państw najuboższych. Priorytetowe znaczenie dla gospodarki kraju posiada rolnictwo. Średnie plony uzyskiwane z hektara użytków są bardzo niskie, a stosowane metody uprawy anachroniczne. Na zaspokojenie potrzeb wewnętrznych uprawia się: teff (miłek abisyński), kukurydzę, jęczmień, pszenicę i proso, ponadto groch i bób. Z roślin oleistych olejarkę abisyńską, len i sezam.
Rejon upraw roślinnych skupił się wokół Asmara. Na zachód i południe od stolicy rozwinęły się regiony o relatywnie lepiej rozwiniętej hodowli. Na przeszkodzie rozwoju rolnictwa stoją skrajnie nie sprzyjające warunki klimatyczne. Większą część powierzchni kraju zajmują obszary półpustynne i pustynne.
Przemysł
Przemysł przetwórczy sprowadza się przede wszystkim do przetwórstwa rolno-spożywczego. Działają, głównie niewielkie, zakłady olejarskie, mleczarskie, cukrownicze. Praktycznie cały przemysł skupia się w rejonie stolicy i miasta Mitsiwa. W Asmara działają ponadto zakłady przędzalnicze i fabryka konserw mięsnych.
W Asab funkcjonuje rafineria ropy naftowej, tutaj także znajduje się największy port morski. Drugim ważnym i dobrze wyposażonym portem jest Mitsiwa, położony na północy kraju.
